Over zin en onzin

Over zin en onzin

10 februari 2019 4 Door Vera

Ik heb veel nagedacht over de zin en onzin van wat we doen. Over het klimmen, het reizen en de keuze om een half jaar niet te werken. Allemaal keuzes vanuit een egoïstisch oogpunt.

Zeker de eerste twee maanden voelde ik me soms schuldig. Rusteloos. Nutteloos. Omdat we vooral consumeren en bijzonder weinig bijdragen aan de maatschappij. Maar na die twee maanden vond ik een soort rust. Ik was vooral bezig met het hier en nu en ons eigen, relatief kleine, wereldje. Hoewel ik nog steeds bizar goed besefte hoe veel geluk we hebben dat we dit kunnen doen, kon ik steeds onbezorgder van die luxe genieten. Best fijn.

Tot Marokko. Toen we door Marokko reden met onze moderne bus, in een land waar helaas ook veel armoede is. Of in ieder geval minder ‘luxe om te kiezen’, zoals wij dat kennen. Het maakt onze luxepositie opnieuw ingewikkeld. Ook nu dragen we bijzonder weinig bij. We nemen af en toe een lifter mee, we bieden iemand wat te eten of te drinken aan en we proberen ons geld zo lokaal mogelijk uit te geven. Zo vinden mijn schuldgevoel en het onbezorgde genieten langzaam weer een soort balans, maar het blijft me bezig houden. Waarom hebben wij deze luxe? Waarom kunnen wij zomaar gaan en staan waar we willen, terwijl dat voor veel anderen niet geldt?

En zelfs wanneer het onbezorgde genieten de overhand heeft, blijft er soms iets knagen. Op veel momenten ben ik intens gelukkig. Bij het klimmen van een mooie route, om daarna voldaan terug te lopen naar de bus. Als we weer op een prachtige plek zijn beland, waar we genieten van de zonsondergang. Na een bijzondere, of juist een alledaagse ontmoeting. Of soms gewoon zomaar, wanneer ik weer eens besef hoe fijn het is om hier samen te zijn.

Tussen het klimmen en reizen door houden we ons bezig met andere dingen, waar we nu opeens tijd voor hebben. Ik probeer wat van de taal te leren, van de landen waar we zijn. Ik maak foto’s en doe mijn best om deze langzaamaan te verbeteren (tips zijn welkom), af en toe schrijf ik iets voor de blog (tips net zo welkom) en toen het koud werd heb ik met behulp van internet zelfs mutsen leren haken. Guus stort zich op een eventuele nieuwe carrière en leeft zich uit met het ontrafelen van verschillende programmeertalen. Het is heerlijk om hier zo veel tijd aan te kunnen besteden.

Maar soms speelt de onrust op. Dan lijken al deze dingen niet genoeg voldoening te geven. Dan breekt de doelloosheid van onze trip ons tijdelijk op. Dan mis ik de directe voldoening van het werken met mensen.

Ik mis het om ergens langer te zijn. Om iets op te bouwen en ergens onderdeel van te zijn. Het gevoel dat je iets zinvols doet en iets bijdraagt aan de wereld.

Dus nu we langzaam weer richting het noorden rijden en het einde van onze reis in zicht komt, is dat oké. We houden ons steeds meer bezig met: Wat nu? En dat geeft nieuwe energie. Energie om weer iets zinvols te doen. Om weer iets bij te dragen.