Stilte en verschrikking in het Atlasgebergte

Stilte en verschrikking in het Atlasgebergte

20 december 2018 3 Door Vera

Als we Marrakesh met gevulde gasflessen uitrijden wordt de weg weer rustiger. De stroom van trucks, auto’s, scooters, fietsers, paardenkarren en voetgangers lost langzaam op tot we uiteindelijk in ons eentje de col boven Oukaimeden oprijden. Na wat twijfel over de steilheid en de staat van het karrenspoor, rijden we er aan de andere kant weer een stukje af. Als ik de motor uitzet is het stil. Doodstil. Met open mond kijken we in het laatste daglicht naar de besneeuwde toppen van het Atlasgebergte. Aan de andere kant kijken we uit over de vlakte van Marrakesh. Wat een magische plek. Zelfs overdag zijn de enige geluiden die we horen de stemmen van een enkeling die te paard of te voet de col oversteekt. En gelukkig komen we ondanks de koude motor, de hoogte en een te krappe bocht ook weer omhoog over het rode karrenspoor.

Een paar dagen later drinken we in de ochtendzon koffie op de col. We zijn bijna klaar om richting Imlil en de Toubkal te vertrekken. In de verte zien we twee mannen lopen. Marokkaanse toeristen die een wandeling maken, gokken we. Eenmaal bij onze bus spreken ze ons in het Engels aan, of we van plan zijn om naar Imlil gaan. Omdat ik een beetje klaar ben met de vele ‘aanbiedingen’ om te gidsen, helpen of kopen, laat ik het antwoord wat in het midden. Maar al snel blijkt dat ze ons niets willen verkopen: “We are from the military base, here in Oukaimeden. Did you hear the news about the accident in Imlil?” Eerst denk ik dat hij het over een klimongeluk heeft, maar als hij doorgaat wordt het duidelijker: “Two people were killed, they are still looking for the suspects, so it might not be safe to go there”. We bedanken ze vriendelijk voor de info, maar het nieuws dringt nog niet helemaal door. Pas als we na een stuk rijden weer bereik hebben, lezen we online het volledige nieuws. Over de twee vrouwelijke toeristen die met een mes zijn vermoord, terwijl ze in hun tent lagen. Over de twee alpinisten die ze daar vonden. En over de grootschalige zoekactie om de daders te vinden. Opeens wordt ons duidelijk waarom we gisteren een helikopter hoorden. En waarom er sinds gisteravond meerdere auto’s langs onze bus patrouilleerden, heen en weer over de col. En opeens komt dan ook het besef van wat er eigenlijk is gebeurd. Terwijl we de kronkelende bergweggetjes verder afdalen stel ik me voor wat een vreselijke angst deze vrouwen moeten hebben gevoeld. En hoe verschrikkelijk dit nieuws moet zijn voor hun familie, vrienden en ook voor de lokale bevolking. We besluiten ons plan aan te passen en de bergen voorlopig even te verlaten. Voor de veiligheid. Maar ook omdat het niet goed voelt om onverstoord een berg te beklimmen, op een plek waar de dag ervoor zoiets verschrikkelijks gebeurde.

Nu zijn we aan de kust beland, om het klimmen een paar dagen in te ruilen voor surfen. Maar af en toe ben ik nog met mijn hoofd in de bergen. En bij de verschrikkelijke nacht die deze vrouwen moesten doormaken.