Valse verwachtingen en nieuwe plannen

Valse verwachtingen en nieuwe plannen

22 november 2018 1 Door Vera

In de Alpen begint het bij mij al wat te kriebelen. Behalve lange routes in een wilde omgeving wil ik graag meer sportklimmen. Vooral omdat ik de bewegingen en de uitdaging van klimmen op je maximale niveau begin te missen. Voor vertrek ging ik er vanuit dat we vanzelf sterker en fitter zouden worden. Als vanzelfsprekend dacht ik dat ons klimniveau zou stijgen en dat we steeds moeilijkere routes zouden kunnen klimmen. Maar in de praktijk klimmen we vooral lange routes die je zelf moet afzekeren, waarbij je eigenlijk nooit op je maximale niveau klimt. Vooruitgang en training bij het sportklimmen is wat tastbaarder en ik krijg steeds meer behoefte om ‘ergens naartoe te werken’. Ik mis het gevoel van iets leren en ergens beter in worden, in plaats van alleen veel en mooi klimmen.

Op Corsica smaken juist de meest uitdagende kalk- en granietlengtes dan ook naar meer, hoe mooi de multipitches ook blijven. Dus op Sardinië besluiten we er na wat regenachtige rustdagen voor te gaan. We rijden door naar Ulassai en we stellen ons in op zeker een week sportklimmen. Korte aanlopen, mooie rots, comfortabel zekeren en hopelijk ook iets langduriger contact met medeklimmers. Eenmaal aangekomen word ik nog enthousiaster. Ulassai is een prachtig dorp. Vanwege de ligging tegen de berg, de kleine steegjes en de (met name oudere) bewoners doet het me wat aan Mardin. Na aankomst laat de zon zich zelfs nog even zien en net voor het donker kunnen we een topo bemachtigen. We parkeren de bus op een rustige plek tussen de pijnbomen en vol motivatie bladeren we door de topo. Yes!

Maar op zaterdagochtend lopen we met wat andere klimmers gedesillusioneerd langs de rots. Tegen de voorspelling in vielen de eerste druppels tijdens het ontbijt alweer uit de lucht. Er is nauwelijks droge rots te vinden en spontane watervallen lopen over de paden en door de overhang. Na een wandeling, koffie, tijdverdrijven in de bus, nog meer koffie en een regenachtig hardlooprondje spreken we elkaar moed in: we hoeven nog maar één dag regen uit te zitten, daarna wordt het eindelijk weer mooi. Op zondag regent het inderdaad nóg harder en uit Nederland krijgen we nieuwsberichten doorgestuurd over het extreme Italiaanse noodweer, waarbij Sardinië zelfs nog mee lijkt te vallen. Als het zondagmiddag even opklaart krijgen we hoop, maar inmiddels is alle rots doorweekt en klimmen lijkt voorlopig onmogelijk. Als we maandagochtend wéér met onvoorspelde regen wakker worden zijn we er plotseling helemaal klaar mee. We zijn niet onderweg om de hele dag binnen in de bus te zitten. We zoeken uit wanneer de eerste boot naar Barcelona gaat en boeken. Hoewel ik ervan baal dat we de rots nauwelijks hebben aangeraakt en dat we deze fijne plek alweer verlaten, is de behoefte aan stabiel weer en droge rots groter. Met Spanje in het vooruitzicht kunnen we de laatste regendag weer aan en aan de kust breekt zelfs de zon nog even door. Twaalf uur op de boot lijkt plotseling niets meer in vergelijking met hele dagen in de bus zitten. En na aankomst stelt Spanje voorlopig niet teleur. De eerste dagen geven de zon, het klimmen en het gezelschap van Maartje en Victor ons nieuwe energie. Dit smaakt naar meer!