Afscheid van de Bavella

Afscheid van de Bavella

22 november 2018 1 Door Vera

“Wanneer ik de eerste plaatlengte instap wordt er onder me nog druk geouwehoerd. Maar als ook de eerste Fransoos zich aan de plaat waagt wordt het stil. Al snel beweegt iedereen zich behoedzaam over de plaat. Het is even wennen, maar de route valt niet tegen. Na de eerste plaatlengte volgen verschillende scheuren, met deels mooie technische passen. Ik geniet van het spelen met de balans en de grip op het ruwe graniet.”

Je kunt wel zeggen dat we inmiddels een haat-liefde verhouding hebben met de Col de Bavella (of Bocca di Bavedda, zoals de Corsicanen zeggen). We zijn er al vier keer opgereden en net zo vaak weer gevlucht voor regen, mist en storm. De col lijkt een blinde vlek in de meeste weersvoorspellingen en stelt ons keer op keer teleur. Maar plotseling zijn de weerberichten het eens. Er staat een week lang mooi weer voorspeld! De keuze is niet moeilijk, snel boodschappen doen en op naar de Bavella.

En goed weer werd het! We klimmen spleten, randjes, tafoni en een enkele plaat. Tussendoor dwingen we onszelf om genoeg rust te nemen. We vinden een goed ritme en eindelijk begin ik me weer echt fit te voelen. We zien busladingen toeristen komen en gaan en stellen ons voor wat een chaos het hier in de zomer moet zijn. We voelen ons steeds meer thuis en genieten van het klimmen, het stabiele weer, de geweldige omgeving en de vele riviertjes en ‘baden’ voor een frisse duik. Overdag staat de parkeerplaats vol, maar elke avond is de col weer van ons en enkele andere klimmers en hun busjes. Wanneer ik ’s avonds in het licht van de volle maan naar de toppen van de Bavella staar, besef ik dat de col een nieuw thuis is geworden. Ik ga het hier nog missen. Maar een avond later zie ik geen hand voor ogen. De volle maan, de prachtige zonsondergangen en de heldere sterren hebben plaatsgemaakt voor dikke mist. Het goede weer kan niet eeuwig duren. We besluiten niet nóg een slechtweerperiode uit te zitten en boeken een boot naar Sardinië voor na het weekend. We brengen de laatste dagen sportklimmend door in het dal, waar de wind nog niet waait en de mist nog niet is neergedaald. We eten dagenlang rode kool in verschillende varianten om geen kostbare tijd te verspillen aan boodschappen doen in de bewoonde wereld. De dag dat we de boot nemen stormt het en de regen stort harder uit de lucht dan de ruitenwissers kunnen bijhouden. Even zijn we bang dat de boot niet vaart, maar hoewel we bijna van het dek worden geblazen bereiken we Sardinië zonder problemen. Ik ga Corsica missen, maar tegelijkertijd kan ik niet wachten op de komende nieuwe avonturen!

Le dos de l’élephant

De Dos de l’éléphant op de Col de Bavella is Corsica’s meest beroemde en beruchte beklimming. De verhalen liegen er niet om: na een heroïsche eerstbeklimming met 25 meter afstand tussen de zekerpunten zou het resultaat “de mooiste route op graniet in Frankrijk” zijn. Ook al worden we van de routebeschrijving niet echt enthousiast, moeilijke platen zonder grepen en maar weinig zekeringen,toch besluiten we ons aan deze klassieker te wagen.

De onderste lengtes om de rug (“Dos”) op te komen bieden inderdaad gevarieerd klimmen over platen, scheuren en randjes en ze blijken heel aardig behaakt te zijn onderhand. Eenmaal op de rug begint het feest: 4 lange lengtes plaatklimmen in een zee van graniet. De oude boorhaken zijn vervangen en er zijn zelfs haken bijgeplaatst om ernstige ongevallen te voorkomen. De ambiance en het avontuur van de route zijn daar echter niet bij verloren gegaan: haakafstanden tussen 6 en 8 meter waarbij de moeilijke passen vaak vlak vóór de volgende haak zijn. Dat betekent: tanden op elkaar, voet omhoog, gewicht overbrengen en hopen dat je zool aan het graniet blijft plakken. En dan loop je altijd nog het risico dat je je jezelf vast klimt omdat de plaat één meter opzij nét iets liggender blijkt te zijn. Zie dan maar eens terug te klimmen… We komen aan op de top en de enige weg naar beneden is dezelfde route terug abseilen. De rots is warm van de zon en brand als een steengrill onder onze blote voeten. Maar alles is beter dan die klimschoenen weer aan, onze voeten zijn moe van de wrijvingspassen. Terug in de bus overdenken we de dag: best avontuurlijk en gevarieerd voor een behaakte route, maar “de mooiste route in graniet van Frankrijk”? Als je van plaatklimmen houdt ja…