Varkens, autowrakken, tafoni… en een blog!

Varkens, autowrakken, tafoni… en een blog!

20 oktober 2018 1 Door Guus

We rijden de Col de Bavella op… en aan de andere kant direct weer eraf. Op de col zien we geen hand voor ogen en aan alle kanten storten kleine watervallen zich over de weg. Hier valt voorlopig echt niks te klimmen. We rijden door en hopen op beter weer in het oosten. Als de zee in zicht komt klaart het inderdaad wat op. We parkeren de bus naast het klimgebied zodat we morgenochtend nog wat kunnen klimmen voor regen opnieuw losbarst. Maar helaas. Om 2 uur ’s nachts vallen de eerste dikke druppels op het dak. Net iets te hard vloek ik Guus wakker. De wekker kan weer uit. De rest van de dag houdt het niet meer op. Het regent en regent en heel Corsica verandert in een grote rivier. We doorkruisen het eiland opnieuw, op zoek naar beter klimweer. Maar ons vertrouwen in het weerbericht is tot een dieptepunt gedaald. We sluiten onszelf op in de bus, met pannenkoeken en koffie. Een goeie dag om eindelijk eens een blog online te zetten! Met hierbij ook alvast een voorproefje van Corsica, waar we ons voorlopig nog wel even vermaken.

 “Vera! Ik denk dat er een varken onder de bus zit!”

Guus schijnt met zijn lampje in het rond en terwijl ik langzaam wakker word kan ik nog niet helemaal helder nadenken. 

“Ik hoorde hem knorren!”

Plotseling dringt het tot me door wat hij zegt en ik ben direct klaarwakker. Mijn eerste reactie is om mijn hoofd onder de bus te steken, maar mijn angst voor een aanval van een paniekerig varken wint het van mijn nieuwsgierigheid. In stilte luisteren we, maar we horen niets meer. Bijna wil ik Guus voor gek verklaren, zeker als ik ook buiten geen enkel teken van leven vind. Maar iets verderop kom ik in het donker twee gravende wezentjes tegen. Een paar minuten bekijk ik ze. Ze zijn kleiner dan ik had verwacht, maar hun knorrende gewroet verraadt dat het wel varkens moeten zijn. ’s Ochtends blijken ze flink te zijn losgegaan, overal zijn hun wroetsporen te volgen. Dit blijkt onze eerste en zeker niet laatste ontmoeting met de “wilde” varkens van Corsica.