Naar het zuiden

Naar het zuiden

18 oktober 2018 0 Door Vera

Het Italiaans galmt ons al even tegemoet en ik ben benieuwd waar het vandaan komt. We klimmen een vijfdegraads multipitch, één van de makkelijkere klassiekers van de Bismantova, en ik ben net vertrokken voor de eerste lengte. Tot nu toe zijn we onder de indruk van de hoeveelheid locals in dit gebied. Mannen van een jaar of zestig lopen met kitspuiten rond voor het opnieuw behaken van oude routes en er wordt geproject in routes met kleine randjes. Buitenlanders zijn er verder niet te vinden en ook wij kwamen hier puur toevallig terecht.

Als ik bij de eerste standplaats kom is direct duidelijk waar het lawaai vandaan komt. Een Italiaan, jaar of vijftig met een fancy klimbroek, blijkt ergens halverwege de volgende lengte te bungelen. De schoorsteen waarin hij hangt weerkaatst zijn wanhopige kreten en touwcommando’s. Net als ik me vastklik aan de standplaats lijkt hij het op te geven en er galmen nieuwe commando’s naar boven. Flink wat geschreeuw en ongemak verder staat hij naast me op de standplaats. Hij begint direct in het Italiaans te ratelen dat hij het kalk van de Alpi Apuani gewend is. Het klassieke klimmen van deze route lijkt hem toch wat tegen te vallen. Nog wat gegalm en gedoe met zelfzekeringen later staat ook zijn klimmaat weer beneden. Omslachtig bieden ze hun excuses aan voor de vertraging en gaan daarna in relaxmodus. Met een sigaret in de hand bereiden ze hun abseil voor, terwijl ze met een schuin oog in de gaten houden hoe Guus zich zonder problemen door de schoorsteen beweegt. Ons beeld van de oude klimbazen hier is toch wat onderuitgehaald…

Bismantova

Alpi Apuani

Een half uur haarspeldbochten draaien vanaf de laatste doorgaande weg, een dorp waarin we worden aangestaard alsof we aliëns zijn en een half weggeslagen weg die overgaat in een karrenspoor. Ooit was het plan hier een doorgaande route van te maken, maar dat is duidelijk niet gelukt. Dit is Vinca, ‘het eind van de wereld’ in de Alpi Apuani. We klimmen de klassieker Heidy: 350 meter ruwe kalk waarin scherpe watergaatjes, randjes en spleten elkaar opvolgen. Wauw! En als om 7 uur ’s ochtends de parkeerplaats vol stroomt met auto’s, verbazen we ons voor de zoveelste keer dat het zelfs aan het eind van de wereld een drukte van belang kan zijn.