Lopen, lopen, lopen en graniet

Lopen, lopen, lopen en graniet

18 oktober 2018 0 Door Vera

“Als ik de route in wil stappen begin ik te twijfelen. Mijn rugzak voelt zwaar, terwijl er niet veel meer dan mijn schoenen en wat eten en drinken in zit. Mijn gordel voelt ook zwaar. Misschien terecht, met al het materiaal dat eraan hangt te klingelen. Ik geef wat overbodig materiaal terug aan Guus en begin aan de route. Maar de rustdag van gisteren blijkt niet genoeg. Er zit niet genoeg energie in mijn spieren om de zware passen te kunnen maken. Na een aantal pogingen besluit ik het setje, dat in een oud nutje hangt, te pakken en mezelf op die manier omhoog te trekken. Dat werkt prima, maar echt leuk is het zo niet. We klimmen twee lengtes en besluiten dan om te keren. Balen, balen, balen. We wilden deze route zó graag doen. Boven ons ziet de rots er prachtig, maar het zit er vandaag niet in. Op de terugweg vragen we ons af waarom we zo moe zijn, omdat we voor ons gevoel niet extreem veel hebben geklommen. Het lijkt erop dat vooral het lopen ook veel energie heeft gekost. We rekenen uit dat we in iets meer dan een week ongeveer dertig uur hebben gelopen, met daarin flink wat hoogtemeters. Lange aanlopen met zware rugzakken (inclusief bivakspullen en eten, om de hoge kosten van de hut te besparen), eindeloos vaak hetzelfde pad om het autoluwe Val di Mello te bereiken en een planning gebaseerd op het instabiele weer in plaats van een logische verdeling van klim- en rustdagen. Van tevoren was duidelijk dat dit een valkuil zou zijn, maar het blijkt alsnog ongelofelijk lastig om genoeg rust te nemen. Gelukkig hebben we nog even de tijd!”