Terug in Mardin / Back in Mardin

Terug in Mardin / Back in Mardin

13 november 2017 0 Door Vera

English version below.

Anderhalf jaar geleden was Mardin tijdelijk mijn thuis. Sindsdien liet de gedachte om hier terug te komen mij niet meer los. Na een stage, afstuderen, vakantie en tijdelijk werk ben ik inmiddels alweer ruim een maand in Mardin. Bij mijn aankomst kon ik veel bekenden begroeten, maar er is ook veel veranderd. Vergelijkbaar met vorig jaar is de overvloed aan gedachten in mijn hoofd. Ik zal een poging doen om wat van mijn gedachten en mijn dagelijks leven te delen.

Mardin voelt als een tweede thuis. Het voelt heel natuurlijk om weer door de straten te struinen, uitgenodigd te worden voor koffie of thee en een enkele keer zelfs vol verbazing begroet te worden door kinderen met wie ik vorig jaar veel heb gewerkt. Bovendien begint mijn Turks zich langzaam te ontwikkelen, waardoor communiceren net iets makkelijker wordt. Het is een gek idee om hier steeds meer op te bouwen, terwijl ik weet dat ik ook deze keer weer ga vertrekken.

Mijn dagelijks leven hier is anders dan vorig jaar, met name doordat ik niet vast zit aan studieverplichtingen. Het is een verademing om niet ieder vrij moment met scriptie en opdrachten bezig te zijn. Afgelopen maand waren er bovendien meer internationale vrijwilligers om op vrije dagen de omgeving mee te verkennen of samen te trainen. Het voelt alsof ik minder op een eilandje leef dan vorig jaar.

Ook in de organisatie is veel veranderd ten opzichte van vorig jaar. De organisatie is hard aan het groeien. Er zijn nu drie locaties en naast vrijwilligers zijn er meerdere werknemers in dienst. Met zes dagen per week activiteiten worden er honderden kinderen en jongeren bereikt. Dit is prachtig om te zien, maar zoveel nieuwe (onervaren) werknemers en vrijwilligers zorgen ook voor nieuwe uitdagingen.

Ik realiseer me steeds meer dat ik inmiddels redelijk wat kennis en ervaring heb. Ik weet dat ik zonder grote problemen kan lesgeven en dat ik meestal snel in staat ben om een relatie op te bouwen met de kinderen waarmee ik werk. In de eerste weken ontdekte ik echter dat dit me niet genoeg voldoening gaf. Ik zou na twee maanden weer vertrekken en op de lange termijn zou mijn inzet niet veel bijdragen. Het is daarom mijn uitdaging geworden om iets structureels bij te dragen. Ik probeer nu te focussen op het trainen van de trainers en het structureren van de activiteiten.

Leuk idee, klinkt logisch. Maar de uitvoering valt nog niet mee. Taalproblemen, steeds veranderende omstandigheden, steeds veranderende vrijwilligers, werknemers met wisselende ervaring, heel veel kinderen en tijdgebrek maken mijn idealistische ideeën tot een grote uitdaging. Toch begint het langzaam ergens op te lijken. Concreet ziet mijn week er nu als volgt uit:

Dinsdag (Mardin):
– Training voor lokale staff, focus op circustechnieken en pedagogische skills
– Circustraining voor de jongeren die al langere tijd trainen, optreden en lesgeven

Woensdag/donderdag/vrijdag (om de week Istasyon/Nusaybin):
– Lesgeven, structuur aanbrengen in activiteiten, ondersteunen/begeleiden lokale staff

Zaterdag/zondag (Mardin/Istasyon):
– Lesgeven, structuur aanbrengen in activiteiten (in Istasyon), begeleiden van de jongeren die lesgeven

Daarnaast proberen we een kleine database met instructievideo’s te maken en één en ander op papier te zetten voor toekomstige vrijwilligers. Op deze manier wordt alles hopelijk wat structureler, en minder afhankelijk van de wisselende ervaring van internationale vrijwilligers. Meer ideeën zijn welkom…

Afgelopen week was ik in Istasyon. Deze locatie heeft inmiddels 250 inschrijvingen en dagelijks komen er 70 á 80 kinderen, zowel Turks (meestal Kurdisch) als Syrisch (meestal Kurdisch). Tot nu toe waren de kinderen erg gemotiveerd, maar de activiteiten waren vrij ‘open’ en chaotisch. Afgelopen week probeerde ik samen met de lokale staff meer structuur aan te brengen: De activiteiten voorspelbaarder te maken en kinderen het vertrouwen te geven dat ze aan de beurt zouden komen voor hun favoriete onderdeel. Dit alles in de hoop dat ze zich veiliger zouden voelen en minder hoeven te ‘vechten’ voor hun plek en voor aandacht en materiaal.

Na vele pogingen en aanpassingen beginnen deze ideeën nu steeds meer werkelijkheid te worden. Afgelopen weekend was de eerste grote succeservaring. De kinderen snapten wat er van ze werd verwacht, de jongeren namen hun rol als docent in en de coördinator hield meer dan ooit het overzicht. Halverwege concludeerde ze stralend dat de kinderen steeds beter en sneller meegaan in de structuur. Bij kinderen die eerder vooral bezig waren met hun plekje veroveren ontstond nu ruimte voor contact. Hier en daar zag ik een glimlach verschijnen wanneer ik in half-Turks en half-gebaren probeerde te vertellen dat paniek niet nodig is. Het is nog afwachten hoe deze ontwikkeling zich doorzet, maar na dit weekend ben ik diep onder de indruk van alle positieve energie.

——————————————————————————————————————–

One and a half year ago Mardin was my temporary home. Since then I couldn’t stop thinking about coming back one day. After my internship, finishing my studies, holidays and temporary work, I am now back in Mardin for a bit more than a month. When I arrived I could greet a lot of people I knew, but besides a lot has changed. Comparable with last year is the overflow of thoughts in my head. I will try to share some of these thoughts and give you a glimpse into my daily life.

Mardin feels like a second home. It feels very natural to walk through the streets, be invited for coffee or tea and sometimes even be greeted by children I worked with last year. Furthermore my Turkish slowly starts to develop, which makes communicating a bit easier. It’s a strange idea to build up more and more, while I know that also this time I will leave again.

My daily life is different than last year, in first place because I don’t have any study obligations. It is a relief not to spend every free moment working on thesis or assignments. Besides, last month there were more international volunteers to discover the surroundings of Mardin together or to train together. I feel like living less on an ‘island’ than last year.

Also in the organisation a lot has changed compared to last year. The organisation grows very fast. They have three locations now and besides volunteers several people are employed. By doing activities six days a week, hundreds of children and youngsters are reached. This is amazing to see, but so many new (unexperienced) employees and volunteers also create new challenges.

Meanwhile, I start to realise more and more that I collected quite some knowledge and experience. I know that I can teach without big problems and most of the time I can build up a relationship with the children quite fast. However, in the first weeks of my stay I found out that this didn’t satisfy my enough anymore. After two months I would leave again and on the long term my effort wouldn’t contribute so much. Because of this it became my challenge to contribute something more structural. I try to focus on training the trainers and structuring the activities.

Nice idea, sounds like it makes sense. However, the implementation is not so easy. Language problems, always changing circumstances, changing volunteers, employees with varying experience, a lot of children and lack of time make a huge challenge of my idealistic ideas. But, very slowly it starts to get somewhere. In concrete terms, my week looks like this now:

Tuesday (Mardin):

– Training for local staff, focus on circus and pedagogical skills.
– Circustraining for youngsters who participate, perform and teach for a longer time already.

Wednesday/Thursday/Friday (every other week Istasyon/Nusaybin):

– Teaching, structuring activities, supporting local staff

Saturday/Sunday (every other week Mardin/Istasyon/Nusaybin):
– Teaching, structuring activities, supporting local staff and guiding the youngsters who teach

Besides we try to set up a small database with instruction videos and to write down some information for future volunteers. In this way everything will become more structural and less dependent on varying experience of international volunteers. Hopefully. More ideas are welcome…

Last week I was in Istasyon. This location has 250 children subscribed now and daily 70 or 80 children attend activities, both Turkish (mostly Kurdish) and Syrian (mostly Kurdish). Until now children were very motivated, but activities were very ‘open’ and slightly chaotic. Last week I tried together with the local staff, make the activities more structured. To make the activities more predictable and make the children trust that they will get their turn for their favourite discipline. Altogether, this hopefully leads to children feeling more safe and less ‘fighting’ for their place and for attention and materials.

After a lot of attempts and modifications, these ideas slowly start to be reality. Last weekend was my first big success experience. The children understood what was expected of them, the youngsters took up their role as teachers and the coordinator kept the overview and took responsibility more than ever before. Somewhere during the day, she smiled and concluded that the children follow the structure better and better. Some space for contact arose with children who were before mostly focussed on conquering their position. Here and there I saw a cautious smile when I tried to explain (in half Turkish and half hand-and-feet) that panic is not needed. Of course it is not clear yet how this development will continue, but after this weekend I am deeply impressed by all positive energy I experienced.