Afscheid nemen

Afscheid nemen

1 mei 2016 0 Door Vera

Mijn hoofd maakt overuren. En mijn lichaam vindt het even mooi geweest na twee intensieve laatste weken. Tijdens de anderhalve dag die ik doorbreng in Istanbul, lijkt er in mijn hoofd geen ruimte meer te zijn voor nieuwe indrukken. Uiteindelijk beland ik daarom op een terras, tijd om mijn gedachten eens op papier te zetten.

Ik voel me bezwaard om weg te gaan uit Mardin. En zelfs enigszins bezwaard om verdrietig te zijn over mijn vertrek. De afgelopen tijd ben ik me meer dan ooit gaan realiseren wat een geluk ik heb dat ik kan gaan en staan waar ik wil. Ik hoef niet bang te zijn dat ik ergens wordt geweigerd vanwege mijn afkomst en binnen Europa kan ik zelfs volledig zonder beperkingen reizen. Dit staat in schril contrast met de vele mensen die min of meer “vast” zitten in Turkije. Eerder schreef ik dat hun leven doorgaat. En dat is waar, mensen maken er het beste van. Maar tegelijkertijd lijkt het leven soms stil te staan. Mensen staan machteloos. Het enige dat de toekomst op dit moment te bieden heeft is onzekerheid. De wereld is zo oneerlijk.

Daarnaast denk ik na over de impact van steeds weer vertrekkende docenten in Sirkhane. In een leven dat toch al weinig zekerheid te bieden heeft. In mijn eerste weken in Mardin was het ongelofelijk zoeken. Na een volledig ongecontroleerde les concludeerde ik wanhopig dat elke andere groep hierna waarschijnlijk een eitje zou zijn. Maar na een aantal weken werden de communicatie en de structuur steeds duidelijker en nam het wederzijdse vertrouwen toe. De hoeveelheid energie in deze groepen is enorm. En wanneer het met elkaar lukt om deze explosie aan energie op een positieve manier in te zetten, ontstaat er iets heel speciaals. Ik had nooit verwacht dat ik in twee maanden zo’n band zou opbouwen met deze kinderen.

Nu, twee maanden later, sta ik een dag voor mijn vertrek met tranen in mijn ogen tussen de groep waar ik het meest mee heb gewerkt. Toen ik ze vertelde dat ik bijna zou vertrekken was er verbazing en teleurstelling. Maar een dag later staan ze daar met elkaar; zelfgebakken taarten, salades, fruit, ballonnen en twintig stralende, trotse hoofden. Klaar om mij te verrassen. Wat een groep, wauw. Hoe lastig het afscheid ook, ik ben vooral ook ongelofelijk trots op deze kids en hoop het aller-, allerbeste voor hen en hun families. Het is zó belangrijk dat deze kinderen een plek hebben als Sirkhane, waar ze hun energie op een gecontroleerde manier kwijt kunnen, waar ze zich kunnen ontwikkelen en waar ze gezien worden, in een verder zo onvoorspelbare wereld.

Inmiddels ben ik terug in Nederland en heb ik heimwee. Ik probeer na te denken over alle ervaringen van de afgelopen twee maanden. Zo veel, zo lastig te beseffen en beschrijven, maar zo waardevol.

Zou ik al deze ervaringen in mijn thesis kunnen verwerken? Ik denk het niet.

Het was leerzaam, confronterend, hier en daar frustrerend, maar vooral ook een ongelofelijk inspirerende en waardevolle tijd. En dat is niet in een scriptie of in een blog te vangen. Maar het heeft wel veel met me gedaan, en ik geloof niet dat het met dit ene verblijf gedaan is. Sirkhane en alle bijbehorende geweldige mensen laten mij niet meer zomaar los.