Ingeburgerd

Ingeburgerd

21 maart 2016 0 Door Vera

Waar ik me de eerste dagen een buitenstaander voelde in een onbekende wereld, ben ik nu volledig onderdeel geworden van deze wereld. Drie dagen na aankomst vond mijn lichaam het even mooi geweest, en gaf het zich over aan het griepvirus dat ik waarschijnlijk als herinnering aan Nederland heb meegenomen. De eerste week heb ik daarom vooral mijn slaapkamer van binnen gezien, maar nu mijn lichaam weer functioneert heb ik mijn ritme gevonden.

Van alle mensen die in- en uitlopen komt het grootste deel me inmiddels bekend voor. Mijn talenkennis wordt steeds uitgebreider; dankzij al het oefenen in Turks, Arabisch en Koerdisch én dankzij de Arabische lessen die een Syrische docente ons twee keer per week geeft. Mijn Engels daarentegen lijkt soms steeds gebrekkiger lijkt te worden, dankzij al het “steekwoorden-Engels” dat ik hier regelmatig spreek.

De circuslessen lopen steeds beter. Ik oefen hard op alle (voor mij onuitspreekbare) namen, ik raak gewend aan de kinderen en hun talen en gewoonten, de kinderen raken aan mij en mijn lessen gewend, én ik heb hulp van een stel enthousiaste jongeren die hard groeien in hun rol als docent. Dit alles leidt ertoe dat de lessen een stuk gestructureerder zijn dan in de eerste week.

Vier dagen per week zijn er lessen in Turks, circus, muziek, art en Engels. Volgens het nieuwe rooster geef ik ongeveer twee dagen per week les. Nu gaat er bijna geen dag voorbij dat het rooster volledig wordt gevolgd, dus in de praktijk is dit regelmatig wat meer. De vrije dagen zijn gevuld met uitgebreid ontbijten, het opknappen van het nieuwe vrijwilligershuis, én ik probeer mijn studieverplichtingen na te komen. Zoals vandaag, in de zon, op het dak van Sirkhane, leunend tegen de nieuwe koordloopinstallatie, waar mijn studiemotivatie helaas wat ver te zoeken is. Mijn onderzoek begint wel langzaam vorm te krijgen. De eerste vragenlijsten zijn ingevuld en hopelijk ga ik deze week beginnen met de eerste interviews.

Verder heb ik ontdekt dat ik ontzettend slecht ben in het vastleggen van mijn ervaringen in foto’s, dus ik moet jullie wat dat betreft teleurstellen. Gelukkig zijn andere mensen hier beter in, waardoor er op de volgende facebookpagina’s regelmatig (circus)foto’s verschijnen: “Her Yerde Sanat” en “Mardin’in Gülen Yüzleri”.

Sirkhane blijkt kortom te bestaan uit een geweldig en inspirerend stel mensen bij elkaar. Ik ben hier helemaal op m’n plek én mijn lichaam lijkt het allemaal best aardig aan te kunnen. Ik kan me niet voorstellen dat ik hier over een ruime maand alweer vertrek. Stiekem heb ik al nagedacht wanneer ik weer terug zou kunnen…