Een andere wereld

Een andere wereld

1 maart 2016 0 Door Vera

Ik ben in een andere wereld beland. In een wereld waar drie talen door elkaar worden gebruikt, waarvan ik er geen enkele versta. Een wereld waarin iedereen lijkt te weten wat ze doen, behalve ik.  Waar een geweldige sfeer hangt in de straten, maar waar ik nog niet werkelijk onderdeel van ben.

Het is dus nog wat zoeken, naar alles eigenlijk. Alle mensen, alle onbekende talen en gebruiken, het getoeter van de bussen die door te smalle straten racen en de circusruimte waar mensen in en uit lopen en het steeds een verrassing is of je een stuk of tien breakdancers, muzikanten, circusdocenten en een fotograaf aantreft of een leeg gebouw. 

Toch bevalt het me hier wel. Ik voel me af en toe wat verloren, maar dat voelt eigenlijk niet echt als een probleem. Ik probeer wat woorden Turks, Arabisch en Kurdisch te leren, waarvan ik straks waarschijnlijk niet meer weet welk woord bij welke taal hoort. De oude stad van Mardin is prachtig. De circusruimte en het huis waarin ik verblijf zijn een soort Utrechtse werfkelders, maar dan met zon en terrassen op het dak van andermans huis. De mensen van Sirkhane zijn toegankelijk, behulpzaam en inspirerend, hoewel communiceren dus niet altijd eenvoudig is. Je merkt hier overigens niets van alle onrust in de omgeving, de stad is rustig en de mensen zijn ontspannen. Het is hier een grote hoeveelheid culturen bij elkaar, wat op het eerste gezicht prima lijkt te werken.

Direct na mijn nachtelijke vlucht werd ik ondergedompeld in de circusactiviteiten die vier dagen per week plaatsvinden. Twee groepen van ongeveer dertig kinderen, van allerlei leeftijden en met net zo veel achtergronden, volgen twee keer per week lessen in Turks, circus en muziek. Een deel van de kinderen woont in Mardin, de rest in een vluchtelingenkamp in de buurt. Zij worden ’s ochtends opgehaald en ’s middags weer teruggebracht. Verschillende Turkse en internationale vrijwilligers zijn bij het project betrokken, waarvan een groot deel deze week helaas vertrekt of al is vertrokken. Duidelijk is dus dat het voor mij hard werken wordt ;). Maar ik ben al lang blij dat er een klein stukje overlap zit tussen hun vertrek en mijn aankomst. Zo hebben ze mij een kleine introductie kunnen geven in hun dagelijkse gewoonten hier en de gang van zaken op de dagen met activiteiten: woensdag, donderdag, zaterdag en zondag.

Mijn onderzoek wordt nog ingewikkeld, maar daar ga ik volgende week over nadenken. Eerst maar eens onderdeel worden van het hele gebeuren hier. Dat is al ingewikkeld genoeg 🙂